विश्व साम्राज्यवादको नाङ्गो चरित्र फेरि एकपटक भेनेजुएलामा प्रकट भएको छ। तेल, स्वाधीनता र जनमुखी राजनीतिक अडानका कारण भेनेजुएला दशकौँदेखि अमेरिकी साम्राज्यवादको घेराबन्दीमा छ। आर्थिक नाकाबन्दी, राजनीतिक षड्यन्त्र र अन्तर्राष्ट्रिय बदनाम अभियानमार्फत एक सार्वभौम राष्ट्रलाई घुँडा टेकाउने प्रयास आज पनि जारी छ।
ह्युगो चाभेजद्वारा सुरु गरिएको बोलिभारियन क्रान्तिले राज्यसत्तालाई जनताको सेवामा उभ्यायो। शिक्षा, स्वास्थ्य, खाद्य सुरक्षा र राष्ट्रिय स्रोतमा जनताको अधिकार स्थापित गर्ने यही मार्ग नै साम्राज्यवादका लागि असह्य बन्यो। निकोलास मादुरो नेतृत्वको सरकारले त्यो बाटो छोड्न अस्वीकार गरेपछि अमेरिकी आक्रमण अझ आक्रामक बन्यो—प्रत्यक्ष बम होइन, आर्थिक नाकाबन्दी र आन्तरिक अस्थिरता सिर्जना गर्ने हथियार प्रयोग गरियो।
शनिबार अमेरिकाले भेनेजुएलामाथी सैन्य आक्रमण गरेपछि नेकपा माओवादीका महासचिव विप्लवले विज्ञप्ति जारी गर्दै भेनेजुएलामाथिको अमेरिकी हस्तक्षेपलाई साम्राज्यवादी आक्रमणको निरन्तरता भएको उल्लेख गरेका छन् । विज्ञप्तिमा विश्वका उत्पीडित राष्ट्र र क्रान्तिकारी शक्तिहरूलाई साम्राज्यवादविरुद्ध एकताबद्ध प्रतिरोधमा उभिन आह्वान गरिएको छ। वक्तव्यमा भनिएको छ, "यो केवल समर्थनको औपचारिक वक्तव्य होइन, अन्तर्राष्ट्रिय वर्गसंघर्षप्रतिको स्पष्ट वैचारिक अडान हो।"
भेनेजुएलामा देखिएको आर्थिक संकटलाई पुँजीवादी सञ्चारमाध्यमहरूले “समाजवादको असफलता” भनेर प्रचार गरिरहेका छन्। तर वास्तविकता के हो भने—जब कुनै देशलाई विश्व बैंकिङ प्रणालीबाट काटिन्छ, आफ्नै तेल बेच्न दिइदैन र कृत्रिम अभाव सिर्जना गरिन्छ, त्यसबाट उत्पन्न संकटलाई आन्तरिक कमजोरी भन्नु सरासर साम्राज्यवादी झूट हो।
ल्याटिन अमेरिकामा अमेरिकी हस्तक्षेपको इतिहास रगतले लेखिएको छ—चिलीमा आलेन्दे, क्युबामाथि निरन्तर नाकाबन्दी, निकारागुआ र बोलिभियामा षड्यन्त्र। भेनेजुएला त्यो श्रृंखलाको पछिल्लो निशाना हो। तर साम्राज्यवादले बिर्सिएको सत्य के हो भने, जनताको चेतना र स्वाधीनताको चाहनालाई कुनै पनि नाकाबन्दी वा सैन्य आक्रमणले सधैँ दबाउन सक्दैन।
आज भेनेजुएलासँग साम्राज्यवादी शक्तिसरह सैन्य क्षमता नहोला, तर उसँग राजनीतिक चेतना, राष्ट्रिय स्वाभिमान र वैकल्पिक विश्वदृष्टिकोण छ। यही कारण उसमाथि सबैभन्दा खतरनाक हतियार—आर्थिक युद्ध—थोपारिएको छ। महासचिव विप्लवको विज्ञप्तिले यही तथ्यलाई उजागर गर्दै भेनेजुएलाको संघर्षलाई विश्व उत्पीडित जनताको साझा संघर्षका रूपमा व्याख्या गरेको छ।
नेपालजस्ता देशले भेनेजुएलाबाट गम्भीर पाठ सिक्नुपर्छ। प्राकृतिक स्रोतमा राष्ट्रिय नियन्त्रण, जनमुखी नीति र स्वाधीन परराष्ट्र नीति साम्राज्यवादका आँखामा अपराध हुन्। त्यसैले वैचारिक स्पष्टता, क्रान्तिकारी एकता र अन्तर्राष्ट्रियतावादी दृष्टि आजको अनिवार्य आवश्यकता हो।
भेनेजुएलाको लडाइँ केवल एक राष्ट्रको प्रश्न होइन, यो साम्राज्यवाद र जनताको बीचको निर्णायक टकराव हो। महासचिव विप्लवको आह्वान यही ऐतिहासिक यथार्थसँग जोडिएको छ। साम्राज्यवाद अस्थायी रूपमा शक्तिशाली देखिन सक्छ, तर इतिहासले सधैँ प्रतिरोध गर्ने जनताकै पक्ष लिएको छ। भेनेजुएला आज घेराबन्दीमा छ, तर आत्मसमर्पणमा छैन—यही नै विश्व क्रान्तिकारी आन्दोलनका लागि प्रेरणाको स्रोत हो। भेनेजुएलामाथी गरिएको अमेरिकी सैन्य आक्रमणको निन्दा गरौं । विश्व साम्राज्यवाद विरोधी प्रतिरोधी मोर्चालाई बलियो बनाऔं ।
