विशेष सम्पादकीय ,

नेपालमा साम्यवादको नाममा राजनीति गर्ने दलहरूको संख्या आजसम्मकै उच्च छ । तर विडम्बना के छ भने — यति ठूलो जनसमर्थन, त्यति लामो संघर्षको इतिहास र असंख्य बलिदानका बाबजुद पनि कम्युनिस्ट आन्दोलन आज छरपस्ट, दिशाहीन र अविश्वसनीय बनेको छ ।

संसारभरका कम्युनिस्ट शक्तिहरू अहिले रक्षात्मक अवस्थामा छन् । कतै पूँजीवादी दबाब, कतै नीतिगत विचलन, कतै स्वार्थ र सत्ताको खेलले साम्यवादको मर्ममाथि नै प्रश्न उठाएको छ । नेपालमा पनि स्थिति उस्तै छ । यहाँ कम्युनिस्टको झण्डा त धेरै छन् — तर विचार एकातिर, आचरण अर्कोतिर । सत्तामा पुग्न अरूको काँध टेक्ने, जनताको विश्वास भंग गर्ने र आपसमा एकअर्कालाई निषेध गर्ने परम्परा स्थायी रोगजस्तै भइसकेको छ ।

झण्डै दुई तिहाइ मतको बलमा बनेको ऐतिहासिक नेकपा पनि व्यक्तिगत अहंकार, अविश्वास र सत्तालालसाको कारणले ध्वस्त भयो । त्यतिबेला केपी शर्मा ओली र पुष्पकमल दाहालले जनादेशको सम्मान गर्ने, साम्यवादी मूल्य र सिद्धान्तको रक्षा गर्ने अवसर गुमाए । त्यो असफलताको परिणाम आजको विभाजन हो — जसले जनतामा निराशा मात्र होइन, वैकल्पिक बाटो खोज्ने मनोविज्ञान पैदा गरिसकेको छ ।

भदौ २३/२४ गतेको “जेनजी आन्दोलन” ले यो देशको राजनीतिक चेतनालाई हल्लाइदिएको छ । जनताले अब पुराना दल र नेताहरूप्रति विश्वास गुमाइसकेका छन् । उनीहरूका भाषणले सान्त्वना दिन सक्दैन । आज मुलुक गम्भीर अन्योल र अनिश्चिततामा छ — न सरकारलाई स्पष्ट दिशा छ, न विपक्षलाई ठोस दृष्टि ।

अन्तर्राष्ट्रिय शक्तिहरू पनि आफ्नो स्वार्थको खेलमा व्यस्त छन् । अमेरिका र युरोपेली शक्ति केन्द्रहरू आफ्नो रणनीतिमा चलिरहेका छन् । भारतको विस्तारवादी दृष्टिकोण अझै त्यहीँ छ । यस्तो बेला राष्ट्रको स्वतन्त्रता र सार्वभौमिकताको रक्षा गर्ने ऐतिहासिक जिम्मेवारी नेपाली कम्युनिस्टहरूको काँधमा नै आएको छ ।

यदि साँच्चिकै राष्ट्र, जनता र राष्ट्रिय स्वाभिमानप्रति माया छ भने अब ढिलो गर्न मिल्दैन । नेकपा एमालेदेखि माओवादी केन्द्र, विप्लव नेतृत्वको नेकपा देखि पूर्व माओवादीहरू सबैले आत्मालोचना गर्दै एकताको बाटो समात्नैपर्छ ।

फागुनमा हुने भनिएको निर्वाचन केवल सत्ताको खेल होइन — यो मुलुकको भविष्य निर्धारण गर्ने निर्णायक क्षण हो । प्रतिक्रियावादी शक्तिहरू, साम्राज्यवादी चलखेल र राष्ट्रघाती प्रवृत्तिलाई रोक्ने शक्ति भनेको एकीकृत कम्युनिस्ट मोर्चा मात्रै हुन सक्छ ।

आजको यथार्थ स्पष्ट छ —

एकता भयो भने साम्यवाद फेरि उठ्नेछ,

विभाजन रह्यो भने कम्युनिस्ट नाम पनि इतिहास बन्नेछ ।

 

यसकारण, नेकपा महासचिव विप्लव, एमाले अध्यक्ष ओली, माओवादी केन्द्रका प्रचण्ड, साथै सबै क्रान्तिकारी नेताहरूले व्यक्तिगत हितभन्दा माथि उठेर राष्ट्रको हितमा ऐतिहासिक पहल लिनैपर्छ । यसमा अहिलेसम्म सबैले बिश्वास मानेका नेताको रुपमा विप्लवले अझ बढी पहल गर्नुपर्छ ।

यो अन्तिम अवसर हो ।

साम्यवाद पुनर्जीवित गर्ने कि सदाको लागि समाप्त पार्ने — निर्णय यही क्षणमा कम्युनिस्टहरूमाथि निर्भर छ ।