सायल

–साया सापकोटा 

आएथे एक हूल मान्छेहरू सायलको झुप्रोमा
र एक स्वासमा भनेथे —
ए सायल ! कति बस्छौ यो झुप्रोमा 
आफ्ना भावना बहकाउँदै 
बाहिर आएर हेर त 
दलालहरूले राष्ट्रघाती सम्झौता गर्दैछन् 
जनतामाथि अत्याचारको पिरामिड बनाउँदै छन्
सहिदको रगत र जनताका पसिनाको रङ्गोली खेल्दै छन् 

ए कवियत्री ! किन हाम्रा पिडा शब्दमा उतार्दिनौ ?
देशभक्तिका चार कविता किन लेख्दिनौ ?
चिच्याएर किन प्रश्न गर्दिनौ, ती गद्धारहरू माथि ?

‘यो देश कस्को पेवा हो ?’ 
अब शब्दका बारुदगोला बनाऊ सायल
धारिला हरियार बनाऊ
जसले दुष्टको शिर छेद गर्न सकोस्

सायल ! 
आफ्नो स्वार्थ तुहिने देखेर तिमीलाई गलाउन खोज्नेछन् 
कमजोर ठान्ने छन् महिला भनेर 
तिनीहरूलाई सुनाइदिनु चुनु, च्याङ् र रोजाका जीवनी
जाऊ र देशमाथि घात गर्नेको छातीमा 
लात हानेर आऊ, रन्थनिने गरि

मेरी प्रेमिका ! 
तिमी पाउको छङ्छङ् होइन, हतियारको आवाजसँग हिँड
स्याल बसेको कथित सिंहदरबारमा जाऊ, बालुवाटारमा जाऊ 
कठपुतलीहरूको मुटुमा आधीँ चलाएर आऊ 
सिकाउनू तिनीहरूलाई 
निःस्वार्थ प्रेम के हो ? देश के हो ? 
अनि त्यो तुलो चुडाउँन नभुल्नू
जसमा, राष्ट्रघातीद्वारा एक एक टुक्रा जमिन जोखिजोखि बेचिन्छ 

प्रिय सायल ! 
अब तिमी जनकवि बन्नुपर्छ 
र लेख्नुपर्छ – आगो, आधिँ र विद्रोह !
बागीनेतृ बन्नुपर्छ  
र मोर्चा कस्नुपर्छ मूक्तिको लागि 

हो, त्यसै दिनदेखि 
म हरेक क्षण संघर्षको मैदानमा देख्नेछु सायललाई 
जनताको बिचमा क्रान्तिको सौगात बाँडिरहेको देख्नेछु 
०००